Home / آناتومی اعصاب / زندگی عجیب پس از مرگ برای مغز انیشتین

زندگی عجیب پس از مرگ برای مغز انیشتین

 

_82396395_smart_brains_624
Based on Falk, Lepore & Noe, 2013, The cerebral cortex of Albert Einstein: a description and preliminary analysis of unpublished photographs, Brain 136(4):1304-27. Photographs of the brain reproduced with permission from the National Museum of Health and Medicine, Silver Spring, MD

 

 

به بهانه سالروز درگذشت «آلبرت انیشتین» فیزیکدان آلمانی.
درست ۶۰ سال پس از مرگ دانشمند معروف هنوز مهم ترین قسمت بدن وی؛ یعنی مغز او، در شرایط آزمایشگاهی نگه داشته شده و به عنوان الگویی برای محققان مورد استفاده قرار می گیرد.
در ساعت ۱ و ۱۵ دقیقه صبح روز ۱۸ آوریل ۱۹۵۵ آلبرت انیشتین – فیزیکدان، سفیر صلح و نابغه بی مانند – آخرین کلمات خود را به آلمانی به زبان آورد و پس از دو نفس عمیق از این دنیا رفت. اگرچه پرستار بیمارستان «پرینستن» آلمانی نمی دانست و آخرین کلمات وی نیز برای همیشه از بین رفت.
جسد وی همان روز سوزانده شد، اما؛ پسر او، هانس آلبرت، متوجه شد که جسد، بطور کامل در «نیوجرسی» سوزانده نشده است (جسد وی به درخواست خود او سوزانده شد تا عبادتگاهی برای مردم نباشد). روز بعد تیتر اول روزنامه «نیویورک تایمز» “جدا شدن مغز کسی که نظریه نسبیت را ارائه کرد برای تحقیقات علمی” بود.
دکتر «توماس هاروی» دانشمندی که این وظیفه را بر عهده داشت علت مرگ را پاره شدن آئورت پشت سر هم اعلام کرده و سپس مغز او را جدا کرده بود.
1 85xHNttmlO-I_C6l4yhN7w
این ماجرا پسر او را به شدت عصبانی کرد، اما؛ محققان توانستند او را راضی کنند که پدر همیشه موافق کارهای علمی بوده است. تحقیق بر روی مغز انیشتین می توانست راز بزرگ زندگی؛ یعنی نابغه بودن را فاش کند.
دکتر هاروی نیز با در دست داشتن مغز انیشتین مشکلات زیادی را پشت سر گذاشت و درحالی که یک عصب شناس نبود به مردم قول داد یافته های خود را منتشر کند. اما سال ها گذشت و مقاله ای منتشر نشد تا مغز انیشتین از یادها رفت.
در ۱۹۷۸ خبرنگار جوانی به نام «استیو لوی» ماجرا را پیگیری کرد اما مغز را در مرکز تحقیقاتی پرینستون نیافت و حتی دکتر هاروی نیز در کانساس یافته شد. لوی می گوید: به او گفتم می خواهم داستان مغز انیشتین را بنویسم، اما؛ او گفت نمی تواند به من کمکی بکند.
_82399979_99987815_harvey_getty624
اما دکتر بعدا راضی شد با لوی مصاحبه کند، اما؛ همچنان گزارش علمی ارائه نکرد. اما مغز را در یک شیشه به او نشان داد. و راز این ۲۳ سال سکوت فاش شد.
_82398307_de27_jar_624
The brain in a jar reminded Steven Levy of confectionery
دکتر هاروی پس از جدا کردن مغز از آن عکس گرفته بود و آن را به ۲۴۰ قسمت و ۱۲ دسته و ۲۰۰ تکه تقسیم کرده بود. در سال های اول دکتر هاروی با دیگر محققان همکاری داشت، اما؛ تمام آنها گزارش داده بودند که مغز وی یک مغز معمولی بوده است. دکتر هاروی نیز زمانی که اولین بار مغز را وزن کرده بود ۱ کیلو و ۲۳۰ گرم بوده که وزن طبیعی مغز انسان است.
_82391892_slide
Slides of Einstein’s brain on display at London’s Wellcome Collection, 2012
اما در این زمان ارتش روسیه و آمریکا به دنبال جمع آوری قسمت های مختلف مغز او بوده اند و جمع آوری این کلکسیون در آن زمان به مسأله مهمی تبدیل شده بود که این کار را برای دکتر هاروی مشکل کرده بود.
زندگی برای دکتر هاروی پس از به دست آوردن مغز انیشتین سیاه شد و او شغل و همسر خود را از دست داد. اما زمانی که مقاله وی در ۱۹۷۸ منتشر شد دوباره توجه ها به سمت هاروی جلب شد. خبرنگاران او را محاصره می کردند و دانشمندان از او تقاضای نمونه داشتند. در بین این دانشمندان دکتر «ماریان دایموند» عصب شناس بود که نمونه خود را در دانشگاه کالیفرنیا دریافت کرد. و پس از آن تحقیق جدی بر روی مغز انیشتین آغاز شد.
در مقاله منتشر شده در ۱۹۸۵ توسط دکتر دایموند آمده که در یکی از نمونه ها سلول گلیال بیشتری برای هر عصب وجود دارد. سلول های گلیال که از ریشه یونانی به معنی چسب هستند عصب ها را سرجای خود نگه می دارند و به آنها غذا و اکسیژن می رسانند. دکتر دایموند در تحقیقات قبلی خود بر روی موش ها متوجه شده بود که شرایط خاصی منجر به افزایش سلول های گلیال می شود.
در ۱۹۹۶ دکتر «بریت اندرسون» از دانشگاه آلاباما مقاله جدید منتشر کرد. وی متوجه شد که نرون های عصبی بیشتر در یک منطقه به معنی پردازش اطلاعات سریع تر است.
1 gEpQV45q4Xsb38xkOwuuqA
در ۱۹۹۹ دکتر «سندرا ویتلسون» از دانشگاه مک مستر در کانادا تصاویر گرفته شده توسط دکتر هاروی را مورد بررسی قرار داد. وی اعلام کرد که لوببل جداری داخلی مغز انیشتین – قسمتی که مسوول شناخت فضایی و تفکرات ریاضی مغز است – وسیع تر از معمول و یکپارچه تر از معمول است.
_82396396_smart_brains_624-side2
Based on Falk, Lepore & Noe, 2013, The cerebral cortex of Albert Einstein: a description and preliminary analysis of unpublished photographs, Brain 136(4):1304-27. Photographs of the brain reproduced with permission from the National Museum of Health and Medicine, Silver Spring, MD
در ۲۰۱۲ انسان شناس معروف دکتر «دین فالک» بر تصاویر مغز انیشتین کار کرد و تمامی قسمت ها را مورد بررسی قرار داد که در نتیجه متوجه برخی ویژگی های غیر طبیعی شد. که شاید مهم ترین آنها وجود یک خط الراس اضافی در وسط فرونتال لوب – قسمتی که مسئول تفکر و برنامه ریزی است – بود. بیشتر مردم سه خط الراس دارند، اما؛ انیشتین چهار خط داشت. وی همچنین متوجه شد که لوب های جداری نیز به شدت نامتقارن هستند، ویژگی ای که نشانه “اومگا” نامیده می شود و به موسیقی دان هایی که راست دست هستند، ارتباط داده می شود. انیشتین نیز ویالون می نواخت.
_82398310_app_screenshot
An app showing Harvey’s slides of Einstein’s brain is available for iPad
در ۲۰۱۳ نیز مقاله ای جدید از دکتر «فالک» به بیشتر بودن فیبر های اتصال دو نیمکره در مغز انیشتین اشاره کرد. که این امر بر هماهنگی بیشتر دو نیمکره مرتبط می شود.
اما سوال اصلی اینجاست که آیا این ویژگی ها از آغاز تولد با انیشتین بوده و یا او آنها را در سال های زندگی خود کسب کرده است؟
انسان ها با برخی ویژگی ها متولد می شوند، اما؛ دامنه این ویژگی ها مشخص نیست. اگرچه دکتر فولک معتقد است که خط الراس اضافی در اثر نواختن ویالون در کودکی در مغز انیشتین ایجاد شده است.
«ترنس هینس» روانشناس دانشگاه پیس می گوید: “نمی توان مغز یک نفر را مورد بررسی قرار داد که گفت که او متفاوت بوده است؛ زیرا همه ما مغز های متفاوت از دیگران داریم. برای نمونه اگر کسی به جمع آوری تمبر علاقه دارد نمی توان مغز او را به ۱۰۰ مغز دیگر مقایسه کرد و گفت که می توان تفاوت آن را در جمع آوری تمبر یافته ایم.”
1 yw3u44_GC-auq3V3GkinJg
وی دانشمندان درگیر با مغز انیشتین را گرفتار نوعی بزرگ بینی و بی طرف نبودن می داند.
این در حالی است که بررسی های انجام شده به عنوان یک مدرک باقی مانده اند و به مفاهیمی برای کتاب ها و رمان ها تبدیل شده اند. اما واقعیت این است که ممکن است انیشتین هیچ تفاوتی با دیگر مردم نداشته و یا اینکه نبوغ او مادر زاد بوده باشد، اگرچه هیچ اثبات علمی برای آن ارائه نشده است.
_82399978_75952740
The strange afterlife of Einstein’s brain, BBC NEWS
منبع: خبرگزاری موج-ترجمه از حامد عبدالهی

Check Also

سه مساله بحث برانگیز علوم اعصاب

مطالب مرتبط: کارگاه آموزشی “نقشه برداری کارکردی مغز در سطح شبکه های عصبی” Brain Activity …

۳ comments

  1. به نظرم که دکتر«ترنس هینس» نظرش درست تر باشه. هزینه گذاشتن واسه یه کیس خاص در حالی که تقریبا هیچ یک از اسرار یک مغز معمولی را نمیدانیم شاید بی فایده بنظر برسد.

  2. سپاس مطلب زیبایی بود
    چیست این سقف ساده بسیار نقش
    زین معما هیچ دانا در جهان آگاه نیست

    ( حافظ شیرازی؛

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *