شنبه , آذر ۴ ۱۳۹۶
Home / آخرین اخبار / هورمون دوران شیردهی، کلید مغزی رفتارهای مادرانه/ارتباط پرولاکتین و مهر مادری

هورمون دوران شیردهی، کلید مغزی رفتارهای مادرانه/ارتباط پرولاکتین و مهر مادری

نوروسافاری| برای نخستین بار محققان دانشگاه اتاگو کشف کرده اند که همان هورمونی که محرک تولید شیر برای شیردهی ست، در مغز نیز نقش مهمی ایفا میکند و به ثبات رابطه ی بین مادر و فرزند و رفتارهای مراقبتی مادرانه کمک میکند. فعالیت پرولاکتین در ناحیه ی پره اُپتیک (POA) مغز، برای رفتارهای مراقبتی و پرستار گونه ی مادر پس از زایمان ضروری است.

به گزارش نوروسافاری به نقل از بخش خبری سایت دانشگاه اتانگو، این محققان دریافته اند که پیام رسانی هورمون پرولاکتین به گیرنده هایش در ناحیه خاصی از مغز در بروز رفتارهای بسیار حیاتی و مهم تیمار مادران از فرزندان شیرخوارشان بسیار ضروری است. این پژوهش، اکنون این سوال را در ذهن ایجاد میکند که آیا این همان حس خوبیست که مادران را تشویق به شیر دادن به نوزاد میکند؟

هورمون محرک تولید شیر و رفتار مادرانه

هورمون های دوران بارداری همچون پرولاکتین، مدار های عصبی کنترل کننده ی تعاملات بین والدین-فرزندان را سرکوب میکنند تا بلافاصله پس از زایمان، خیلی به موقع رفتارهای حمایتی و مراقبتی مادرانه را فعال کنند. پرولاکتین به طور عمده با نقش خود در فعالسازی تولید شیر در پستانداران شناخته میشود. ولی نقش ویژه ی پرولاکتین در این ناحیه مغز همچنان ناشناخته و دور از دسترس باقی مانده است.

تیم تحقیقاتی در مرکز عصب شناسی و نورواندوکرینولوژی دانشگاه اوتاگو، وظیفه ی تشخیص هدفمند گیرنده های پرولاکتین در ناحیه ی POA مغز موش های بالغ (۸ تا ۱۲ هفته) مونث را برعهده داشتند.

نویسنده ی این مطالعه دکتر رُزی براون میگوید: “تیم تحقیقاتی ما متوجه شد که این موشها بدون گیرنده های پرولاکتین قادر به باردار شدن هستند و فرآیند زایمان را به صورت طبیعی انجام میدادند اما فرزندان کوچک خود را ۲۴ ساعت پس از تولد رها میکردند که این حاکی از تاثیر عدم وجود گیرنده های پرولاکتین بر رفتارهای حمایتی مادر نسبت به فرزند بود.

هورمون ها، فراتر از آنچه تصور میشود

این یافته‌ ها بر نقش بسیار حیاتی پرولاکتین تاکید دارند و وظیفه‌ی آن را فراتر از تنها یک فرایند ساده‌ی تولید شیر تلقی می‌کنند. این تحقیق اولین کار در این زمینه می باشد که نشان می دهد که “این هورمون یک نجات دهنده ی زندگی است” که تأمین‌کننده‌ و تثبیت کننده ی حمایت طبیعی مادر از فرزند و حیات فرزند است.

آنچه رابطه ی مادر-فرزندی را کنترل می‌کند یک مدار عصبی پیچیده است. اگرچه به نظر نمی ‌رسد که شبکه عصبی کنترل کننده‌ ی رفتار مادرانه وابسته به ورودی‌ های هورمونی باشد، اما واضح است که هورمون‌ های دوران بارداری به ‌خصوص مواردی مثل استرادیول، اکسی توسین، پرولاکتین و لاکتوژن جفت که با یک کاهش ناگهانی پروژسترون همراه هستند، می‌توانند مدارهای عصبی خاصی را به یک محرکهای خاصی حساس کنند تا بلافاصله پس از وضع حمل رفتارهای مادرانه فعال شوند.

 

ترجمه و تالیف: نیلوفر توکلی-وبسایت نوروسافاری

لینک گزارش خبری از سایت دانشگاه اتاگو:

Lactation hormone also helps a mother’s brain: Otago research

لینک مقاله پژوهشی در ژورنال PNAS :

Prolactin action in the medial preoptic area is necessary for postpartum maternal nursing behavior

Check Also

پیوند سر در انسان و چالشهای پیش رو

نوروسافاری | در تاریخ ۱۷ نوامبر ۲۰۱۷  گزارشی در رسانه های بین المللی منتشر شد …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *