چرا نیمکره چپ مغز بهتر از نیمکره راست زبان را درک می کند؟

نوروسافاری | بر اساس گزارش منتشر شده توسط پژوهشگران Ruhr-Universitat Bochum و Technische Universitat Dresden، سلول های عصبی در منطقه مغزی صفحه گیجگاهی (PLANUM TEMPORALE) در نیمکره چپ سیناپس های بیشتری نسبت به نیکره راست دارند که این مسئله برای پردازش سریع شنیداری گفتار حیاتی است.  پیش از این شواهد فراوانی از برتری زبانی نیمکره چپ وجود داشته است. هرچند که فرآیندهای زیربنایی در سطح عصب کالبدشناسی کاملاَ درک نشده بودند.

به گزارش نوروسافاری از دانشگاه بوخوم، شکل جدیدی از تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) در ترکیب با اندازه گیری های نگاشت الکتریکی مغز (EEG) این امکان را فراهم کرده که به ریزساختار منطقه صفحه گیجگاهی با سرعتی برابر با سرعت پردازش شنیداری گفتار نگاهی بیاندازیم. این تیم به سرپرستی دکتر سباستین اوکلنبرگ، پاتریک فریدریچ، کریستف فرنز، پروفسور اونور گونتورکون و دکتر ارهان گنچ یافته هایشان را در مقاله ای در مجله علمی Science Advances در ۱۱ جولای ۲۰۱۸ منتشر کردند.

برتری زبانی نیمکره چپ

با استفاده از یک آزمایش ساده، پژوهشگران میتوانند نشان دهند که چطور وقتی مسئله پردازش شنیداری گفتار مطرح باشد، نیمکره چپ برتر است. هنگام اجرای دو هجای متفاوت، برای مثال “دا” و “با”، به گوش چپ و راست یک شخص از طریق هدفون، بیشتر مردم بیان میکنند که تنها هجای گوش راست را شنیده اند. دلیل به این صورت است: کلامی که از طریق گوش راست دریافت شده است در نیمکره چپ پردازش شده می شود. وقتی که امواج مغزی با استفاده از EEG ثبت می شوند، این مسئله نمایان میشود که نیمکره چپ گفتگوی شنیداری را سریع تر پردازش میکند.

سباستین اوکلنبرگ از واحد تحقیقات زیست روانشناسی Bochum بیان میکند:

پژوهشگران مدت های مدیدی است که روشن ساخته اند که منطقه مغزی که برای پردازش شنیداری گفتار حیاتی است، یعنی منطقه صفحه گیجگاهی، در نیمکره چپ به کرات بزرگتر از نیمکره راست است.

پژوهشگران ساکن فرانکفورت بعدها کشف کردند که در مغز افراد متوفی که بدنشان را برای علم وقف کرده اند، سلول های عصبی در ناحیه گیجگاهی چپ تعداد بیشتری سیناپس نسبت به نیمکره راست دارند.

روش های اندازه گیری جدید نگرش هایی که تاکنون غیر ممکن بوده را تسهیل میکند

ارهان گنچ، عضو واحد تحقیقات زیست روانشناسی بیان میکند :

هرچند که این مسئله قبل از این روشن نبود که آیا درهنگام پردازش شنیداری گفتار، آن ریزساختارهای نامتقارن عامل قطعی برای برتری نیمکره چپ است.

از آنجایی که روشی برای شمردن تعداد سیناپس های عصبی در انسان زنده تا همین اواخر وجود نداشته است، تعداد آن سیناپس ها نمیتوانسته به صورت علت و معلولی در ارتباط با عملکرد پردازش شنیداری گفتار بوده باشد. پژوهشگران اکنون این مسئله را با کمک روش های تصویربرداری پراکندگی جهت گیری نوریتها (نوریت: زواید اکسونی و دندریتی نورون) و تصویربرداری تراکمی روشن تر ساخته اند.

با جایگزین کردن این تکنولوژی بسیار خاص MRI، زیست روانشناسان تراکم و آرایش فضایی نوریتهای ناحیه گیجگاهی را در تقریباَ صد شرکت کننده اندازه گیری کرده اند. همزمان، آنها از اندازه گیری های EEG استفاده کردند تا سرعت پردازش شنیداری اطلاعات گفتاری را در نیمکره های راست و چپ در افراد واحد تحلیل کنند.

سرعت بالاتر مدیون نوریتهای بیشتر است

نتیجه: شرکت کننده های این آزمایش که توان پردازش  شنیداری گفتار را در نیمکره چپ با سرعت بالا  داشتند، به صورت غیرمعمول تعداد بالایی از نوریتهای متراکم در ناحیه گیجگاهی را دارا بودند. دکتر اوکلنبرگ اینگونه نتیجه گیری میکند که :

به خاطر وجود این ریزساختار است که پردازش شنیداری گفتار در نیمکره چپ سریعتر است. شرکت کننده ها همچنین به طور پیش فرض قادرند که آنچه را که میشنوند با دقت زمانی بالاتری رمزگشایی کنند.

دکتر گنچ اضافه میکند :

بنابراین تراکم ارتباط بیشتر به نظر میرسد که عنصر حیاتی برای برتری زبانی نیمکره چپ ما باشد.

لینک خبر:

Why the left hemisphere understands language better than the right

لینک مقاله:

Neurite architecture of the planum temporale predicts neurophysiological processing of auditory speech

همچنین ببینید

دوره آموزشی مبانی علوم اعصاب، دانش مغز و آشنایی با روشهای تحقیقاتی (دوره شانزدهم)

نوروسافاری | موسسه نوروسافاری (آینده مغز) دوره جدیدی از دوره های آموزشی علوم عصبی را …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *