خانه / ژنتیک اعصاب / آیا هوش موروثی است؟

آیا هوش موروثی است؟

ECF23F50-10D4-46DA-BB186D97C81BEC0D

 

 

نوروسافاری| آِیا هوش موروثی است؟ رابرت پلامین قائم مقام مرکز مطالعات روانپزشکی تکاملی، ژنتیک و اجتماعی کالج کینگ لندن به این سوال پاسخ می دهد.

به گزارش نوروسافاری به نقل از ساینتیفیک امریکن، دانشمندان به مدت بیش از یک قرن در جستجوی پاسخ این سوال بوده اند و پاسخ روشن است: تفاوت های بین افراد در آزمون های سنجش هوش به میزان قابل توجهی نتیجه تفاوت های ژنتیکی است.

ولی بگذارید این جمله را موشکافی کنیم. ما در مورد تفاوت های معمول بین انسان ها صحبت می کنیم و نه تک تک افراد. همچنین می دانیم، میزان هوش ژنتیکی هر فرد ممکن است براساس پاره ای شرایط محیطی  مثلاً یک بیماری در دوران کودکی مختل شود. وقتی صحبت از ژنتیک می شود، منظور ما تفاوت هایی است که از طریق DNA از نسلی به نسل دیگر منتقل می شوند. از سوی دیگر از سه بیلیون جفت DNA  انسان، ۹۹٫۵ درصد آن  بین تمام افراد مشترک است بنابراین تنها ۱۵ میلیون DNA باعث بروز تفاوت های ژنتیکی بین افراد می شوند. همچنین باید توجه داشته باشیم که تست های سنجش هوش، شامل آزمون های متنوعی از توانایی ها و مهارت های شناختی می شوند که در مدرسه آموخته می شوند. در حقیقت، هوش که نام مناسب تر برای آن توانمندی شناختی عمومی (General Cognitive Ability) می باشد، عملکرد فرد را در گستره وسیعی از آزمون های متنوع بازتاب می دهد.

ژن ها تفاوت قابل توجهی ایجاد می کنند ولی این تمام داستان نیست. ژن ها تنها مسئول نیمی از تفاوت های موجود در میزان هوشمندی بین افراد مختلف هستند، ولی نیمی دیگر از این تفاوت ها ریشه ژنتیکی نداشته و همین موضوع قویاً از نظریه اهمیت فاکتورهای محیطی بر میزان هوشمندی افراد پشتیبانی می کند. این تخمین ۵۰ درصد، از مطالعات انجام شده برروی دوقلو ها، فرزند خوانده ها و DNA حاصل شده است. برای مثال بر اساس این مطالعات می دانیم که با افزایش سن، میزان شباهت کودکانی که در زمان تولد از والدین بیولوژیکی خود جدا شده و به فرزند خواندگی پذیرفته شده اند، به والدین بیولوژیکی خود، به اندازه خواهران و برادران هم خون  آن ها است که توسط والدین بیولوژیکشان تربیت و بزرگ شده اند. همچنین می دانیم والدینی که بچه ای را به فرزندخواندگی می پذیرند و فرزندخوانده آن ها از نظر هوش مشابه هم نیستند.

محققان در حال حاضر به دنبال ژن هایی هستند که برروی میزان هوشمندی انسان تأثیر می گذارند.  مطالعات چند سال اخیر این حقیقت را آشکار کرده اند که بسیاری، شاید هزاران ژن، ولو با تأثیرات اندک در این مسئله دخیل هستند. مطالعات اخیر برروی صدها هزار فرد به یافتن ژن هایی منجر شده است، که قادر هستند ۵ درصد از تفاوت های افراد از نظر میزان هوشمندی را توضیح دهند. این شروع خوبی است ولی هنوز راهی طولانی تا ۵۰ درصد باقی است.

 

بیشتر بدانید:  اختلالات مغزی نوزادان زودرس "قبل از تولد در رحم مادر شروع می شود"

یک یافته جالب دیگر که اخیراً به دست آمده این است که به نظر می رسد میزان تأثیر اندازه گیری شده ژن ها برروی میزان هوشمندی فرد با گذشت زمان از حدود ۲۰ درصد در دوران نوزادی، به ۴۰ درصد در دوران کودکی و ۶۰ درصد در فرد بالغ افزایش می یابد. یک توضیح برای این مسئله این است که کودکان به دنبال تجربیاتی هستند که با خصیصه های ژنتیکی آن ها مرتبط هستند و این خصیصه ها را به طور کامل توسعه می دهند.

توانایی حدس زدن قابلیت های شناختی از روی DNA فوق العاده مفید به نظر می رسد. دانشمندان خواهند توانست با استفاده از DNA، خط سیر رشد را که با ژن ها، هوش، مغز و ذهن در ارتباط است به تصویر بکشند. در زمینه مفاهیم کاربردی، ما دهه ها است که  از هزاران اختلال ژنتیکی و کروموزومی نادر  نظیر سندروم دان که به ناتوانایی های ذهنی منتج می شوند آگاهی داریم. یافتن ژن های بیشتری که در ناتوانی های ذهنی نقش دارند به ما کمک می کند از این مشکلات جلوگیری کرده یا حداقل آن ها را بهبود دهیم.

 

ترجمه و تلخیص: میترا دهقان – نوروسافاری

 

لینک این مطلب در Scientific American

Is Intelligence Hereditary?

همچنین ببینید

آسیب روانی در کودکی ادراک در بزرگسالی را تغییر می دهد

5.0 13 نوروسافاری | افراد با تجربه ی سوء رفتار در کودکی شان، بعد ها …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *