خانه / اقتصاد عصبی / ارزش اطلاعات برای مغز شبیه پول و مواد مخدر است

ارزش اطلاعات برای مغز شبیه پول و مواد مخدر است

نوروسافاری | نحوه ی ارزش گذاری ما بر اطلاعات، می تواند باعث اعتیاد آور شدن آنها شود. درست شبیه [اعتیاد] به غذا و داروها [ی مخدر]. ممکن است شما با تجربه ی اعتیاد به مشروبات الکلی، شکلات و کافیین آشنا باشید، اما در مورد هیجان شیرینِ اضافه بارِ اخبار و اطلاعات چطور؟ تحقیقات جدید می گویند اخبار و اطلاعات در مغز ما می توانند شبیه غذاهای میان وعده ی مختصر و سرپایی، پول و داروهای مخدر عمل کنند.

به این معنی که، ما در پیِ مواجهه ی کوتاه مدت با اخبار و اطلاعات هستیم، چه برایمان سودمند باشند چه نباشند. شبیه به زمانهایی که احساس گرسنگی نمی کنیم اما میل به خوردن یک میان وعده ی مختصر داریم. شما حتما از تجربه ی چک کردن تلفن همراه آن هم زمانی که انتظار پیام بخصوصی را ندارید مطلع هستید [اتفاقی که در این زمینه می افتد شبیه به خوردن میان وعده در زمان سیری است].

محققان دخیل در تحقیق می گویند:

این [یافته] می تواند در مورد نحوه ی عملِ اعتیاد دیجیتال بر روی مغز، بینش مهمی فراهم کند. خواه این اعتیاد شامل کلیک بر روی تیتر های سوال برانگیز باشد خواه شامل پیدا کردن تصویر خودتان باشد در حالی که در فضای مجازی بر روی عکس  شخص دیگری تَگ شده اید.

مینگ هسو، اقتصاد- عصب شناس از مدرسه ی کسب و کار دانشگاه کالیفرنیا برکلی، می گوید:

برای مغز اخبار و اطلاعات فراتر از این که مفید است یا خیر، در نوع خودش پاداش بخش است. همانطور که مغز های ما کالری های پوچِ غذاهای میان وعده را دوست دارند، می توانند برای اطلاعات و اخباری که احساس خوبی در ما ایجاد می کنند بیش از حد ارزش قایل شوند، حتی اگر این اطلاعات سودمند نباشند. پدیده ای که بعضی ها آن را کنجکاوی بی هدف و بیهوده می نامند.

بیشتر بدانید:  گیمرها در "تحلیل موقعیت جدید و یادگیری اطلاعات غیرقطعی" سریعترند

کنجکاوی از منظر اقتصاد و روانشناختی

به گزارش نوروسافاری از دانشگاه برکلی، هسو و همکارش کِنجی کُبایاشی- دانشمند علوم اعصاب دانشگاه کالیفرنیا، برکلی- تصاویر مغزی fMRI از سی و هفت داوطلبی را که درگیرِ بازی قمار بودند، تحلیل کردند. شرکت کنندگان قبل از تصمیم گیری در مورد این که در زنجیره ای از بخت آزمایی ها شرکت خواهند کرد یا خیر، باید در مورد مطلب دیگری تصمیم می گرفتند؛ این که چقدر حاضرند هزینه کنند تا به احتمال [شکست و پیروزی] در بخت آزمایی پی ببرند.

به بیانی دیگر از آن ها خواسته می شد اطلاعات را ارزش گذاری کنند. در تعدادی از موارد، اگر معلوم می شد اطلاعات اندک اند [برای آزمودنی ها] این اطلاعات مفید بودند. اما در حالت کلی داوطلبان جزییات اضافی را که می توانستند با هزینه کردن به دست آورند، بیش از حد ارزش گذاری می کردند.

بخت آزمایی ها با ریسک بالاتر افراد را در خصوص این که چه چیزهایی می توانند بفهمند کنجکاوتر و برای پرداخت هزینه در قبال آگاهی از احتمالات، راغب تر کردند. حتی اگر معلوم می شد این اطلاعات اضافی بر روی تصمیم افراد، مبنی بر شرکت یا عدم شرکت در بخت آزمایی بخصوصی، تاثیری نخواهد داشت.

هسو می گوید:

مطالعه ی ما در پیِ پاسخگویی به دو سوال بود؛ اول این که آیا می توانیم تعاریف اقتصادی و روانشناختی از کنجکاوی را بر هم منطبق کنیم؟ [یا این که آیا می توانیم علت جست و جوی اطلاعات توسط افراد از چشم انداز های اقتصادی و روانشناختی را به یک نقطه ی مشترک برسانیم؟]. دوم این که کنجکاوی در درون مغز چه شکلی است؟

از منظر اقتصاد، کنجکاوی به عنوان ابزاری در نظر گرفته می شود که ما برای به دست آوردن اطلاعات سودمند از آن استفاده می کنیم. از نظرگاه روانشناسی، کنجکاوی در نوع خودش انگیزه ای است درونزاد، قطع نظر از این که آنچه کنجکاوی برای ما به ارمغان می آورد سودمند باشد یا خیر. به نظر می رسد هردوی این تعاریف در بازی مورد آزمایش محققان بودند.

برای مثال، نحوه ای که ممکن است ما شانس یک مسابقه ی ورزشی را بررسی کنیم، حتی اگر تمایلی برای شرط بندی روی آن نداشته باشیم. یا نحوه ای که ما می خواهیم در مورد احتمال دریافت یک پیشنهاد کاری بدانیم، حتی اگر قصد پذیرفتن آن را نداشته باشیم درست شبیه نحوه ای است که افراد شرکت کننده در آزمایش اطلاعات را ارزش گذاری کردند.

بیشتر بدانید:  ریشه اخلاق در ساختارهای مغزی است؟/افزایش فعالیت سیستم پاداش مغز در افراد با سطح بالای استدلال اخلاقی

اطلاعات پاداش است

با این که نمونه ی مورد مطالعه در این تحقیق اندازه ی کوچکی داشت اما تصاویر مغزی اطلاعات نادری را به نمایش گذاشتند. داده های fMRI  نشان دادند، استریاتوم (اجسام مخطط) و قشر پیش پیشانی شکمی میانی (vm-PFC) – مناطقی از مغز که در ارزش گذاری دخیل هستند- هنگام دریافتِ اطلاعات در مورد شانس بخت آزمایی، فعالیت بیشتری نشان می دهند.

همچنین محققان، به وسیله ی تحلیل یادگیری ماشین نشان دادند « رمز عصبی» مخصوصی که ما پاداش های نقدی را با آن ارزیابی می کنیم در زمان ارزیابی شانس بخت آزمایی هم مورد استفاده قرار گرفته است. به عبارت دیگر ما می توانیم اطلاعات و اخبار را به ارزش واقعی محسوس تبدیل کنیم. در قدم بعدی  این تحقیق با مطالعات قبلی که بر روی حیوانات صورت گرفته قابل جمع بندی است. مطالعاتی که نشان دادند صرفا خودِ اطلاعات اند که پاداش بخش اند حتی اگر قرار نباشد هیچ منفعت ملموس دیگری از آن عایدمان شود.

با  وجود سیلی از اطلاعات که همه روزه با [تماس] سرانگشتانمان [با موس یا صفحه ی گوشی به ذهنمان] جاری می شود؛  فهمیدن  طریقه ی واکنش ما به این منابع می تواند به ما کمک کند تا بفهمیم چطور « واکنش» ما به طور کلی بر رابطه ی ما با تکنولوژی اطلاعات اثر می گذارد. [واکنش هایی] از این قبیل: چرا برای ما صدای اعلانات گوشی و هشدار ایمیل شدیدا غیر قابل مقاومت شده است؟

هسو می گوید:

ما برای اولین بار توانستیم وجود یک رمز عصبی مشترک را برای اطلاعات و پول اثبات کنیم، که در را بر روی تعدادی سوال مهیج در مورد مصرف یا گاهی سوء مصرف اطلاعات توسط افراد می گشاید.

ترجمه: فاطمه جواهری – وبسایت نوروسافاری

بیشتر بدانید:  مردان خودخواه و زنان خیرخواه؟!/تفاوت عملکردی سیستم پاداش مغز مردان و زنان در رفتارهای اجتماعی

لینک خبر:

How information is like snacks, money, and drugs—to your brain

لینک مقاله:

Common neural code for reward and information value

 

همچنین ببینید

دوره آموزشی مبانی علوم اعصاب کاربردی (دوره چهارم)

5 / 5 ( 5 votes ) نوروسافاری | موسسه دانش بنیان نوع یک آینده مغز …

۲ نظر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *