نوروسافاری | دانش مغز و علوم اعصاب دانش مغز و علوم اعصاب. در این وبسایت خلاصه ای از مهمترین تحقیقات همه رشته های علوم اعصاب و مغز را می توانید به زبان ساده بخوانید. تلاش ما جهت هم افزایی بین رشته ای جهت پیشرفت بیشتر این علم است.
نوروسافاری| نتایج پژوهش جدید محققان مرکز تحقیقات پیشرفته استنفورد حاکی از آن است که کیفیت دیانای افراد فقیر به دلیل وجود تنش و مشکلات زیاد در زندگی آنها کاهش مییابد.
به گزارش نوروسافاری به نقل از ایسنا، این نتایج نشان میدهد که ساکنان مناطق محروم در مقایسه با ساکنان مناطق ثروتمندتر، از تلومرهای کوچکتری برخوردارند.
این پژوهش به بررسی تلومرهای ساکنان سیاهپوست، سفید پوست و مکزیکی طبقات فقیر و متوسط رو به پایین منطقه دیترویت پرداخته است.
تلومرها به کلاهکهای محافظ در انتهای رشتههای کروموزوم گفته میشود که ژنها در آنها قرار دارند. در انسانهای جوان، تلومرها حدود ۸ هزار تا ۱۰ هزار نوکلئوتید طول دارند و با هر تقسیم سلولی یا در اثر استرس، کوتاهتر میشوند.
پژوهشهای پیشین نشان داده بود که طول تلومرها میتواند بطور قابل اعتمادی به پیشبینی امید به زندگی در انسانها بپردازد.
تحقیقات جدید نشان داد که ساکنان کم درآمد دیترویت صرفنظر از نژاد آنها از تلومرهای کوتاهتری نسبت به میانگین مردم آمریکا برخوردارند.
ارتباط نژاد و درآمد با طول تلومر در این گروهها بطور چشمگیری متفاوت بود.
کوتاهترین تلومرها متعلق به انسانهای سفید فقیر بود، در حالیکه سفیدپوستان ساکن دیترویت در طبقه متوسط رو به پایین از بالاترین طول تلومرها برخوردار بودند.
سیاهپوستان صرفنظر از سطح درآمدشان از طول تلومرهای مشابهی برخوردار بودند، در حالیکه مکزیکیهای دارای تلومرهای بلندتر دارای درآمد بیشتر بودند.
به ادعای محققان، سکنه مکزیکی فقیر در این پژوهش از تلومرهای بلندتری در مقایسه با مکزیکیهای غیرفقیر برخوردار بودند که احتمالا به دلیل پرورش یافتن آنها در محیطهای پرتنش کمتر بوده است.
این پژوهش در پی یک مطالعه مشابه دانشگاه پنسیلوانیا و دانشگاه پرینستون انجام شد که سال گذشته نشان داده بود محیطهای پرتنش میتوانند بر دیانای کودکان زیر ۹ سال تأثیر بگذارند.
بررسی ۴۰ پسربچه ۹ ساله که در مجله مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم منتشر شده بود، نشان داد که آن دسته از کودکانی که در محیطهای محروم بزرگ شده بودند، تلومرهای کوتاهتری داشتند.
این محققان همچنین گزارش دادند که پسربچههای دارای حساسیت ژنتیکی به محیط، پس از تجربه محیط اجتماعی تنشزا نسبت به پسرهای بدون حساسیتهای ژنتیکی، از تلومر کوتاهتری برخوردار بودند.
این حساسیتها مبتنی بر انواع ژن مرتبط با میانجیهای عصبی سروتونین و دوپامین هستند.
مقاله تحقیقی در Journal of Health and Social Behavior:
Race-Ethnicity, Poverty, Urban Stressors, and Telomere Length in a Detroit Community-based Sample
گزارش هافینگتون پست درباره این تحقیق:
Scientists Find Alarming Deterioration In DNA Of The Urban Poor
گزارش دیلی میل درباره این تحقیق:
