خانه / پلاستیسیته عصبی / ترس آموخته تا چهار نسل به ارث می رسد

ترس آموخته تا چهار نسل به ارث می رسد

نوروسافاری | طبق یک قاعده ی کلی، فعالیت مغزی شما تاثیری روی تکوین فیزیولوژیک سلول های جنسی شما ندارند. به بیان ساده تر، چیزی که به آن فکر می کنید نمی تواند توارثی باشد. اما اکنون به نظر می رسد که باید در مورد این قاعده، حداقل در یک گونه، تجدید نظر کنیم.

به گزارش نوروسافاری به نقل از دانشگاه پرینستون، اخیرا نشان داده شده است که فعالیت نورون های یک گونه کرم (nematode) روی رفتارهای مرتبط با جستجوی غذا در نسل بعدی کرم ها تاثیرگذار هستند، و این پدیده می تواند بر اساس یک مسیر وراثتی جدید رخ دهد.

تیمی از دانشمندان علوم اعصاب، توضیحی برای این پدیده ارائه کرده اند. در واقع آنها توضیح میدهند که چطور شاخه های معلق و آزاد RNA که درون نورون های کرم حلقوی (c-elegans) تولید می شوند، می توانند روی نحوه ی بو کشیدن غذا و یافتن غذا در نسل های بعدیِ این گونه تاثیر بگذراند.

اودید رچاوی، زیست شناس، می گوید:

ما دریافتیم که RNA های کوچک اطلاعات بدست آمده از نورون ها را به نسل بعد انتقال میدهند و طیف مختلفی از فرآیند های فیزیولوژیکی را تحت تاثیر قرار می دهند، مانند رفتارهای مربوط به یافتن غذا در نسل بعدی.

بیشتر بدانید:  اضطراب به ارث می رسد: احتمال فرزندان عصبی و افسرده از "والدین مضطرب" بیشتر است

به چالش کشیدن یکی از اصول اساسی زیست شناسی

اعضای تیم رچاوی اعتراف میکنند که هدف اصلی آنها به چالش کشیدن تعصبات علمی بوده است، مخصوصا مواردی که به توارث مرتبط هستند. این مشاهده قطعا چالش بزرگی برای یکی از مفروضات پایه ایِ زیست شناسی خواهد بود، پس قبل از پذیرش آن، ارزش دارد که مورد بررسی دقیق قرار گیرد.

با در نظر داشتن این موضوع، این کشف به صورت بالقوه بسیار بزرگ است، زیرا می تواند مکانیزم کاملا متفاوتی را برای مقوله انتقال شرایط فیزیکی به نسل بعدی، تعریف کند.

غالبا در قرن اخیر، باور بر این بوده است که اطلاعات تنها از دو راه میتواند از والدین به فرزند انتقال پیدا کنند، به صورت ژنتیکی از طریق کد DNA آنها و از طریق فرهنگی، به وسیله ی انجام رفتارهایی که به طور غیر مستقیم کودکان را تحت تاثیر قرار میدهد.

در چند دهه ی اخیر، دانشمندان موفق شده اند در مورد اقدامات ویرایشی ظریفی که میتوانند چگونگی خوانش ژن ها را با استفاده از یک قفل شیمیایی تغییر دهند، دانش خود را گسترش دهند.

از آنجایی که این فرآیندهای “اپیژنتیکی” میتوانند از محیط تاثیر بپذیرند، پس اکنون میتوان آن را یکی دیگر از اتفاق هایی (عواملی) دانست که در زندگی یک نسل رخ داده و میتواند نه تنها نسل بعدی، بلکه به صورت بالقوه چند نسل بعدی را هم تحت تاثیر قرار دهند.

رفتارهای والدین ممکن است به وسیله ی ابراز علاقه یا خلاء عاطفی شدید، باعث بروز تغییرات اپیژنتیکی شود. اما در نظر گرفتن هر گونه ارتباط نزدیک بین شرایط شیمیایی نورونهای آنها با ژن های موجود در سلول های بنیادین آنها، خلاف قوانین طبیعی تلقی میشد.

رچاوی میگوید:

برای مدتی طولانی، تصور بر آن بود که فعالیت مغز نمی تواند هیچ گونه تاثیری روی سرنوشت نسل بعدی بگذارد. سَدِ وِیزمن (Weismann Barrier) که به عنوان قانون دوم زیست هم شناخته می شود، بیان میکند که اطلاعات توارثی موجود در سلول های جنسی (زایشی) نسبت به تغییرات محیطی ایزوله هستند.

بیشتر بدانید:  گناهانمان به فرزندانمان به ارث می رسد

چگونگی انجام آزمایش و نتایج آن

چندین سال پیش، محققان آمریکایی نشان دادند که بخش های متحرک RNA های دو رشته ای که توسط نورون های کرم های حلقوی ساخته شده اند، می توانند به سلول های جنسی آن ها راه پیدا کنند و حتی تعدادی از ژن های سلول را خاموش کنند.

با وجود اینکه نتایج بدست آمده شگفت انگیز بودند اما مطالعه ی مذکور در ارائه ی هر گونه ی تغییر چشمگیر عملکردی در نسل بعدی موفق نبود.

رچاوی و تیم او توانستند نشان دهند که به ارث بردن این تکه های RNA نورون ها می تواند باعث بروز تفاوت هایی در رفتار و یادگیری آنها، حتی برای چندین نسل بعدی شود.

آنها یک ژن کلیدی مربوط به پروتئین متصل کننده ی RNA را در گونه ای از کرم های c-elegans پاک کردند. هدف از این کار نشان دادن نقش پروتئین مذکور در مدیریت سطوح (مقادیر) تکه های RNA در سلول های عصبی و سلول جنسی بود.

حضور پروتئین متصل کننده تفاوت بزرگی را ایجاد میکرد؛ تفاوت در اینکه آیا نسل بعد می تواند مواد شیمیایی را در محیط خود در دمای مختلف شناسایی کنند یا خیر. این امر نشان می دهد که RNA های تولید شده توسط نورون های والدین آنها، روی عملکرد سیستم عصبی آنها تاثیر داشته است.

تغییرات دقیق رخ داده در سیستم عصبی آنها که باعث کاهش توانایی بو کشیدن محیط شده بودند، ناشناخته است، به همین دلیل هنوز کارهایی زیادی برای انجام دادن وجود دارند.

بیشتر بدانید:  آیا دستکاری ژنتیکی برای "خواب کمتر" ممکن است؟

پژوهشی علمی-تخیلی که به واقعیت نزدیک می شود!!

نیم قرن پیش، یک آزمایش بحث برانگیز انجام شده توسط جمیز مک کانل، روانشناس دانشگاه میشیگان، نشان داد که در کرم های پهنِ خودخوار، خاطرات می توانند از طریق مصرف شدن (خورده شدن) RNA منتقل شوند. (خورده شدن یک کرم توسط هم نوع خود باعث انتقال خاطرات می شود.)

از آن آزمایش به عنوان یک بخش عجیب و غریب از تاریخ علم یاد می شود و اغلب به آن شبه علم گفته می شود.

در حالی که جریان مک کانیل به یک داستان محلی تبدیل شده است، اما آزمایشات اخیر همچنان به نوعی تعامل بین تکه های متحرک RNA و فعالیت های عصبی اشاره دارند. به عنوان مثال سال گذشته ادعا کرد که موفق شده است با کمک RNA تجربه ی دریافت شوک الکتریکی را از یک حلزون به دیگری انتقال داده است.

بیشتر بدانید:  بچه‌هایی که گریه نمی کنند، کشف یک بیماری ژنتیکی جدید

رویکرد پژوهش در آینده

ما باید بسیار محتاط باشیم و هیچ کدام از این نتایج را به تجربه انسانی تعمیم ندهیم. بین نحوه ی تجسم خاطرات در مغز ما انسان ها و پاسخ های شرطی موجود در ارگانیسم ها، یک دنیا فاصله است. اما اگر این پژوهش نتیجه رسیده و ثابت شود، باید گفت که جاده ی یک طرفه ی ژنتیک توارثی بسیار پیچیده تر از چیزی است که ما تصور میکردیم.

ایتای توکر، زیست شناس و نویسنده ی دیگر این مطالعه، می گوید:

در این صورت، والدین قادر خواهند بود به صورت بالقوه اطلاعاتی را به نسل بعدی خود منتقل کنند، در زمینه ی انتخاب طبیعی که برایشان مفید باشد. بنابراین این امر میتواند به صورت بالقوه روی روند تکاملی یک ارگانیسم تاثیرگذار باشد.

ترجمه: سید محمدرضا گواهی- وبسایت نوروسافاری

منبع گزارش خبری در سایت Science Alert :

Scientists Just Found How Nerve Cells Can Pass Information Down Several Generations

Danger avoidance can be genetically encoded for four generations, say biologists

منبع مقاله ی پژوهشی در ژورنال Cell:

Neuronal Small RNAs Control Behavior Transgenerationally

همچنین ببینید

کدام ارتباطات مغزی در کما مختل می شوند؟

4.8 / 5 ( 36 votes )  نوروسافاری | میلیون ها نفر در سراسر جهان …

۲ نظر

  1. تیتر به مطلب ارتباطی نداشت! چهار نسل دقیقا از کجای این مطلب برداشت شده؟

    • دکتر میر شهرام صفری | Dr. Mir Shahram Safari

      سلام

      مقاله آخر انگلیسی رو در آخر متن بخونین روی ساینس دیلی جزییات بیشتری نوشته و عنوانش هم همینه.

      موفق باشین

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *