نوروسافاری| محقق مواد مخدر، دیوید نات (David Nutt) با روشهای تصویربرداری بر روی تأثیر مواد توهم زا بر مغز مطالعه میکند. محققان اولین تصاویری که نشاندهنده تأثیرات LSD بر مغز انسان است را به عنوان بخشی از مطالعاتی که در این زمینه انجام شده است منتشر کردند. دانشمندان در این مطالعات بررسی می کنند که داروها چطور تأثیرات توهم زای خاصشان را ایجاد می کنند. به گزارش نوروسافاری از نچر، دیوید نات، متخصص عصب-روان-داروشناسی در امپریال کالج لندن که سابق بر این تأثیرات عصبی داروهای روانگردان مثل سیلوسیبین توهم زا عنصری فعال در قارچ های جادوییرا بررسی کرده بود، یکی از رهبران تحقیق حاضر بود. او به خبرگزاری نیچر میگوید که این تحقیق چه چیزی را آشکار میکند و اینکه LSD (lysergic acid diethylamide) چطور ممکن است درنهایت برای درمان مفید باشد. چرا باید اثرات LSD بر روی مغز بررسی شود؟ برای محققان مغز مطالعه این مسئله که داروهای توهم زا همانند LSD چطور وضعیت طبیعی مغز را تغییر می دهند راهی است برای مطالعه پدیده بیولوژیکی که هشیاری نام دارد. درنهایت ما مایلیم که LSD را به عنوان ابزاری درمانی ببینیم. و این ایده ریشه ای قدیمی دارد. در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، هزاران نفر LSD را برای الکلیسم مصرف کردند، و درسال ۲۰۱۲ یک تحلیل گذشته نگر از برخی از این مطالعات نشان داد که به توقف نوشیدن الکل کمک کرده است. از دهه ۱۹۷۰، مطالعات زیادی با LSD بر روی حیوانات اما نه بر روی مغز انسان انجام شد. و ما به آن اطلاعات برای اعتباربخشی به آزمون این دارو به عنوان یک درمان بالقوه برای اعتیاد یا افسردگی نیاز داریم. چرا تاحالا کسی در این زمینه اسکن مغزی انجام نداده است؟ قبل از دهه ۱۹۶۰، LSD برای استفاده های بالقوه درمانی اش همانند دیگر توهم زاها مطالعه می شد. اما این دارو بعد از سال ۱۹۶۷ در انگلستان، ایالات متحده و سراسر دنیا به شدت محدود شد _ به نظرم به دلیل هیجانی بی اساس درباره خطرات بالقوه اش. محدودیت ها در نقاط مختلف دنیا متفاوت بود ولی در کل دولت ها اصرار میکردند که LSD هیچ ارزش پزشکی ندارد که این مسئله کار با آنرا فوق العاده دشوار میساخت. شما چطور از شرکت کنندگان برای دادن LSD به آنها رضایت گرفتید؟ کنوانسیون سازمان ملل متحد و قوانین ملی اجازه تحقیقی دانشگاهی بر روی داروهای به شدت محدود شده مثل LSD را داده اند. در انگلستان از وقتی که این دارو به عنوان درمان استفاده نمیشود، این قبیل مطالعات قانونی است. اما این یک آزمایش بالینی نبود: ما به شرکت کنندگان LSD دادیم و طی هشت ساعت در آزمایشگاه کاردیف انگلستان درسال ۲۰۱۴ از مغز آنها اسکن گرفتیم. نه ماه وقت گرفت تا بتوانیم از کمیته اخلاقی انگلستان برای این کار تأییدیه بگیریم: این تحقیق توسط مؤسسه SAFRA (یک مؤسسه انسان دوستانه در ژنو، سوئیس) و مؤسسه beckley (یک مرکز خیرخواهانه نزدیک آکسفورد انگلستان که به ترویج اصلاحات سیاست موادمخدر می پردازد) حمایت مالی شد. اگرچه ما به crowdfund through Walacea.com برای تجزیه و تحلیل داده هایمان نیاز داشتیم. نتایج مطالعه چه بود؟ برای بهره برداری از "سفر طولانی" که توسط LSD ایجاد میشود _ یک تجربه هشت ساعته، در مقایسه با تجربه چهارساعته در سیلوسیبین_ ما تست های زیادی از شرکت کننده ها گرفتیم. در مطالعه ای در آکادمی ملی علوم، ما با استفاده از تصویربرداری تشدید مغناطیسی کارکردی (fMRI) به جریان خون قسمت های مختلف مغز نگاه کردیم و با استفاده از magnetoencephalography فعالیت الکتریکی مغز را بررسی کردیم. ما دریافتیم که تحت تأثیر LSD درمقایسه با دارونما، مناطق جدا از هم در مغز با هم ارتباط برقرار میکنند درحالی که در حالت عادی چنین کاری نمیکنند. بویژه قشر بینایی ارتباطاتش را با دیگر مناطق مغزی افزایش میدهد که به توجیه توهم های زنده و پیچیده و حال و هوای هیجانی که تجربه میکنند کمک می کند. از سوی دیگر، در برخی از شبکه های مهم مغزی مثلاً شبکه های عصبی که معمولاً وقتی مغز در حالت آرامش است با هم شلیک میکنند، که برخی اوقات به عنوان ‘default mode’ network خطاب میشود، شاهد کاهش جریان خون هستیم که این گاهی در کار با سیلوسیبین هم دیده شده است و این نورون ها که درحالت عادی با هم شلیک میکنند همزمانی شان را از دست میدهند. و این با گزارش داوطلبان ما مبنی بر فروپاشی احساس خود یا ego مطابقت دارد. این اثر مشهور "فروپاشی خود" (ego dissolution) نامیده می شود: این احساس که شما به میزان کمتری یک هویت واحد هستید و بیشتر با مردم و چیزهای اطرافتان ادغام شده اید. ما نشان دادیم که این میتواند به صورت مستقل از اثرات توهمی تجربه شود_ یعنی این دو لزوماً با هم نیستند. مطلب دیگر؟ درمیان مطالعات دیگر، یکی از اعضای تیم ما، Mendel Kaelen، یک دانشجوی دکترا در امپریال کالج لندن، مقاله ای دارد که هفته آینده در European Neuropsychopharmacology منتشر خواهد شد و به این مسئله میپردازد که گوش دادن به موسیقی چطور بر تجربه مصرف LSD تأثیر میگذارد. او دریافت که ارتباط بین پاراهیپوکامپ (منطقه مغزی که برای ذخیره حافظه مهم است) و قشر بینایی (که اطلاعات ورودی از چشم ها را پردازش میکند) وقتی که شما LSD مصرف میکنید، کاهش پیدا میکند. ولی وقتی که شما حین مصرف LSD موسیقی هم میشنوید، قشر بینایی اطلاعات بیشتری از پاراهیپوکامپ دریافت میکند و این با افزایش در تخیل با چشمان بسته و خاطرات شخصی مرتبط است. بنابراین موسیقی تجربه LSD را افزایش میدهد و این ممکن است در موقعیت های درمانی مهم باشد. مطالعه دیگر، که در Current Biology منتشر شد و توسط Robin Carhart-Harris از امپریال رهبری شد، به بررسی این مسئله میپردازد که فروپاشی خود چطور با افزایش در ارتباطات کلی مرتبط است _یعنی تمام قسمت های مغز با درجه بالاتری با هم ارتباط برقرار میکنند. با تنها ۲۰ شرکت کننده و تنها ۱۵ quality data points، چون ۵ نفر در درون اسکنر مغز زیادی حرکت داشتند چقدر میتوانید از یافته هایتان مطمئن باشید؟ ما یافته های بسیار روشن و معناداری یافتیم و آنها با داده های مطالعات قبلی که با سیلوسیبین انجام شده بود، همساز بودند اگرچه نتایج با LSD قوی تر بود. دانشمندان دیگری هم با LSD کار می کنند؟ ما گمان میکنیم که تنها یک گروه دیگر در جهان درحال حاضر با LSD در انسان ها کار میکند. آنها در دانشگاه زوریخ در سوئیس کار میکنند که رهبری شان را Franz Vollenweider به عهده دارد. آنها به نظر میرسد که با تمرکز بر روی استفاده از آنتاگونیست ها (که LSD و تأثیراتش را سد میکند) کار میکنند تا اهداف داروشناختی LSD را روشن کنند. آنها اسکن های fMRIشان را درهنگام تکالیف روانشناختی انجام داده اند درحالی که ما وقتی مغز درحال استراحت است اسکن کردیم. نتایج آنها هنوز منتشر نشده است بنابراین من نمیتوانم درباره یافته های آنها نظری بدهم. بعد از این قصد انجام چه مطالعاتی را دارید؟ ما برنامه هایی داریم که آزمایش های جداگانه ای انجام دهیم تا چگونگی تأثیر LSD بر خلاقیت و اینکه چگونه وضعیت LSD، حالت خواب دیدن را تقلید میکند بررسی کنیم. و مهمتر از آن، ما آزمایشی را با سیلوسیبین به عنوان درمانی برای افسردگی مقاوم به درمان انجام دادیم که توسط انجمن تحقیقات پزشکی انگلستان حمایت مالی شد. البته نه به عنوان یک داروی روزانه ولی در جلسات رواندرمانگری هدفمند مورد استفاده قرار گرفت. نتایج ماه آینده ارائه خواهد شد. بحث اصلی این کار این است که ما میدانیم که default-mode network در افراد افسرده بیش از حد معمول فعال است و نیز از مطالعات قبلی مان میدانیم که سیلوسیبین میزان یکپارچگی آن شبکه را کاهش میدهد_حداقل درطول دوره "سفرش". آخرین مطالعه تصویربرداری از مغز ما نشان میدهد که LSD تأثیراتی مشابه دارد؛که نشان دهنده این است که میتواند بصورت درمانی هم آزموده شود. مترجم: ژاله علیپور، کارشناس ارشد روانشناسی بالینی کودک و نوجوان - وبسایت نوروسافاری ویرایش علمی و ادبی: دکتر میرشهرام صفری لینک منابع و گرارشات پژوهشی: Brain scans reveal how LSD affects consciousness : Nature News & Comment Neural correlates of the LSD experience revealed by multimodal neuroimaging Lysergic acid diethylamide (LSD) for alcoholism: meta-analysis of randomized controlled trials Neural correlates of the psychedelic state as determined by fMRI studies with psilocybin Kaelen, M. et al. Eur. Neuropsychopharmacol. (in the press). Tagliazucchi, E. et al. Curr. Biol. (in the press).