نوروسافاری | بیولوژیست های انستیتوی تحقیقاتی اسکریپتس (TSRI) هورمونی را در مغز شناسایی کردند که ظاهرا فعال کننده ی فرآیند چربی سوزی در شکم است. یافته های این محققان در مدل های جانوری، میتواند در آینده بر تولیدات دارویی تاثیراتی بسزایی داشته باشد. به گزارش نوروسافاری به نقل از بخش خبری سایت انستیتوی تحقیقاتی اسکریپتس، استادیار TSRI، سوپریا اسرینی واسان، نویسنده ی ارشد این مطالعه، که در ژورنال Nature Communications منتشر شده است، اینگونه بیان میکند:" علوم پایه توانست این معمای جالب را رمزگشایی کند." آزمایش مدل جانوری مطالعات پیشین نشان داده بودند که سروتونین (یکی از انتقال دهنده های پیام های عصبی) میتواند در چربی سوزی نقش داشته باشد. اما هنوز کسی مطمئن نبود دقیقا چگونه این اتفاق رخ میدهد. برای پاسخ به این سوال، اسرینی واسان و همکارانش آزمایش خود را از گونه ای کرم حلقوی به نام C. elegans ، که غالبا در بیولوژی به عنوان ارگانیسم های مدل استفاده می شوند، آغاز کردند. این کرم ها سیستم متابولیک بسیار ساده تری نسبت به انسان دارند، اما مغز آنها بسیاری از مولکول های ارسال کننده ی سیگنال را همانند انسان تولید میکند و همین موضوع باعث شده است تا محققان باور داشته باشند که نتایج به دست آمده در C. elegans به انسان نیز مرتبط هستند. FLP-7 محققان ژن هایی را از C. elegans حذف میکردند تا بررسی کنند که آیا میتوانند ارتباط بین سروتونین مغز و چربی سوزی را پیدا کنند یا خیر. با آزمایش ژن ها، یکی پس از دیگری محققان امیدوار بودند تا ژنی را پیدا کنند که چربی سوزی، بدون آن اتفاق نمی افتد. این فرآیند، آنها را به ژنی که یک هورمون نوروپپتاید خاص با نام FLP-7 را کد میکند رساند. (FLP-7 خوانده میشود flip 7) جالب است بدانید که، آنها متوجه شدند نسخه ی متعلق به پستاندارانِ FLP-7 ، که با نام Tachykinin شناخته میشود، ۸۰ سال پیش به عنوان پپتایدی کشف شد که با چکاندن آن روی روده های خوک، باعث انقباضات عضلانی میشد. در آن زمان دانشمندان معتقد بودند ارتباط بین مغز و روده از طریق این هورمون برقرار میشود، اما هیچ کس از آن زمان این نوروپپتاید را به چربی سوزی مرتبط نکرده است. نقش سروتونین در مکانیزم عملکردی FLP-7 قدم بعدی این بود که مشخص شود آیا FLP-7 مستقیما به سطح مقدار سروتونین در مغز مرتبط است یا خیر. نویسنده ی اول این مطالعه، لاوینیا پالامیوک، همکار تحقیقاتی در TSRI در قدم بعدی با اتصال یک پروتئین قرمز رنگ فلورسنت به این پپتاید امکان مشاهده ی آن را در موجود زنده فراهم کرد و از آنجا که بدن کرم های حلقوی شفاف است این موضوع عملی بود. کار وی باعث شد تا مشخص شود پپتاید FLP-7 در اثر واکنش به افزایش سطح سروتونین مغز، در نورون ها ترشح میشود؛ این پپتاید در ادامه وارد سیستم گردش خون شده و برای شروع فرآیند چربی سوزی به شکم میروند. اسرینی واسان گفت:" لحظه ی بزرگی برای ما بود." برای اولین بار، محققان هورمون مغزی ای را یافته بودند که بدون تاثیری در غذای دریافتی، به صورت خاص و انتخابی متابولیسم و سوختن چربی را تحریک و تسریع میکند. در مجموع، این مکانیزم چربی سوزی بدین صورت عمل میکند: یک مدار نورونی در واکنش به نشانه های حسی، مثل در دسترس بودن غذا، سروتونین تولید میکند. این اتفاق باعث ارسال سیگنال به دسته ی دیگری از نورون ها برای تولید FLP-7 میشود. سپس این پپتاید، گیرنده ای را در سلول های روده ای فعال میکند و روده ها شروع به تبدیل چربی به انرژی میکنند. در مرحله ی بعد محققان عواقب دستکاری مقادیر FLP-7 را بررسی کردند. با وجود اینکه افزایش سروتونین خود میتواند تاثیرات وسیعی روی مقدار غذای دریافتی، حرکات و رفتار های مربوط به تولید مثل جانور اثر بگذارد، اما محققان دریافتند که افزایش سطح FLP-7 ، عوارض جانبی واضحی به همراه نداشته و کرم ها به درستی به علکردهای طبیعی خود ادامه دادند و تنها چربی بیشتری سوزاندند. اسرینی واسان بیان کرد که این یافته میتواند مشوقی برای شروع مطالعات دیگر با موضوع نحوه ی تنظیم سطح FLP-7 ، به طوری که بر خلاف دست کاری سطح سروتونین، عوارض جانبی نداشته باشیم. مترجم: سید محمد رضا گواهی – وبسایت نوروسافاری لینک گزارش خبری در سایت Scripps : TSRI Scientists Find Brain Hormone that Triggers Fat Burning لینک مقاله پژوهشی در ژورنال Nature Communications : A tachykinin-like neuroendocrine signaling axis couples central serotonin action and nutrient sensing with peripheral lipid metabolism