خانه / پلاستیسیته عصبی / شلیک فراموشی: حذف عمدی اطلاعات جدید و بی اهمیت در رویا

شلیک فراموشی: حذف عمدی اطلاعات جدید و بی اهمیت در رویا

نوروسافاری | دکتر توماس کیلداف، مدیر مرکز علوم اعصابِ اس آر آی اینترنشنال، منلوپارک- کالیفرنیا و نویسنده ی ارشد این مطالعه که در مجله ی ساینس به چاپ رسیده است، می گوید:

آیا تاکنون از این که چرا ما خیلی از رویاهایمان را فراموش می کنیم تعجب کرده اید؟ نتایج ما پیشنهاد می کنند که شلیک گروه خاصی از نورونها در طول خواب REM  تنظیم کننده ی [این مسئله است که] آیا مغز اطلاعات جدید را بعد از یک خواب خوب شبانه به یاد بیاورد [یا خیر].

REM  یکی از چندین مرحله ی خواب است که هر شب بدن از آن به طور متناوب عبور می کند. این [مرحله از خواب] برای اولین بار ۹۰ دقیقه پس از به خواب فرو رفتن ظاهر می شود و با حرکات سریع چشم، ضربان قلب افزایش یافته، اندام های فلج شده، امواج مغزی [مشابه با زمان] هوشیاری و رویابینی مشخص می شود. بیشتر از یک قرن است که دانشمندان نقش خواب را در ذخیره سازی خاطرات کشف کرده اند. هم زمان با آن که بسیاری نشان داده اند خواب به ذخیره سازی خاطرات جدید کمک می کند دیگران من جمله فرانسیس کریک، یکی از کاشفان مارپیچ DNA این احتمال را مطرح کرده اند که خواب – مخصوصا مرحله ی REM  آن- ممکن است محدوده ای زمانی باشد که در آن مغز به صورت فعال اطلاعات اضافی را فراموش کرده یا حذف می کند.

بیشتر بدانید:  علت فراموشی خواب‌ها مشخص شد

هرس سیناپسی

مطالعات اخیر نشان داده اند که در طول خواب- ازجمله خواب REM  – مغز به صورت گزینشی ارتباطات سیناپسی را که بین نورونهای دخیل در نوع خاصی از یادگیری ایجاد شده، هرس می کند (قطع ارتباط برخی سیناپسها و ایجاد ارتباطات در جاهایی دیگر). گرچه تا قبل از این مطالعه کسی نشان نداده بود که چگونه این [پدیده] ممکن است اتفاق ییفتد.

دکتر جانت هی، مدیر برنامه در NINDS می گوید :

فهمیدن نقش خواب در فراموشی ممکن است به محققان کمک کند تا گستره ی وسیع بیماری های مرتبط با حافظه را بهتر درک کنند، بیماری هایی همچون اختلال استرس پس از سانحه و آلزایمر. ممکن است خواب REM در نحوه ی انتخاب و ذخیره سازی خاطرات توسط مغز نقش داشته باشد [و برای اثبات این قضیه] این مطالعه شواهدی مستقیم فراهم می کند.

به گزارش نوروسافاری از ان آی اچ، آزمایشگاه دکتر کیلداف و همکارش دکتر آکیهیرو یاماناکا در دانشگاه ناگویا در ژاپن، برای آزمودن نقش هورمونی موسوم به هیپوکرتین/اورکسین، در تنظیم خواب و نارکولپسی سالها [وقت] صرف کرده اند. نارکولپسی اختلالی است که باعث می شود در طول روز افراد به شکلی افراطی احساس خواب آلودگی کنند و گاهی هم تغییراتی را تجربه می کنند که یادآور مرحله ی REM خواب است مثل از دست دادن تون عضلات دست و پا و [تجربه ی] توهمات. آزمایشگاه این دو و سایرین به نشان دادن نحوه ی ارتباط نارکولپسی با از دست دادن نورونهای سازنده ی هیپوکرتین/اورکسین در هیپوتالاموس کمک کرده اند- هیپوتالاموس ناحیه است در ابعاد بادام زمینی که در اعماق مغز قرار دارد.

بیشتر بدانید:  فراموشی شما را هوشمندتر می کند!

شلیک فراموشی

در این مطالعه دکتر کیلداف با آزمایشگاه های دکتر یاماناکا و دکتر آکیرا ترائو در دانشگاه هوکایدو، ساپورو- ژاپن، برای بررسی سلول های هم جواری که هورمون تغلیظ ملانین یا MCH را تولید می کنند همکاری می کرد- این مولکول برای دخالتش در تنظیم خواب و اشتها شناخته شده است.

در هماهنگی با تحقیقات قبلی، این محققان دریافتند که اکثریت سلولهای MCH هیپوتالاموس (٪۵۲.۸) زمانی شلیک می کردند که موش در خواب REM بود در حالی که حدود ٪۳۵ فقط زمانی شلیک می کردند که موش هوشیار بود و حدود ٪۱۲ در هر دو زمان شلیک می کردند. آنها همچنین سرنخ هایی را کشف کردند که امکان ایفای نقش این سلول ها را در یادگیری و حافظه متذکر می شود. ثبت های الکتریکی و آزمایش های ردیابی عصبی نشان دادند که بسیاری از سلول های MCH  هیپوتالاموس از طریق آکسون های منشعب و بلند [خود] به هیپوکامپ – مرکز حافظه ی مغز- پیام های بازدارنده می فرستند.

دکتر کیلداف می گوید:

ما بر اساس مطالعات قبلی که در آزمایشگاه های دیگر انجام شده بودند از قبل می دانستیم که سلول های MCH در طول خواب REM  فعال اند. بعد از کشف این مدار جدید، ما فکر می کردیم این سلول ها ممکن است برای ذخیره ی خاطرات به مغز کمک کنند.

برای آزمودن این ایده محققان در طی آزمون های حافظه، ابزارهای ژنتیکی متنوعی را برای خاموش و روشن کردن نورون های MCH استفاده کردند. مخصوصا آنها نقشی را که سلول های MCH در یادداری بازی می کنند بررسی کردند، یادداری دوره ای است بعد از آموختن موضوعی جدید، قبل از این که همین دانش جدید در حافظه ی بلند مدت ذخیره یا تحکیم شود.

دانشمندان از چندین آزمون حافظه استفاده کردند از جمله آزمونی که توانایی موش ها را در افتراق دادن بین اشیاء جدید و آشنا می سنجد. در کمال تعجب، آنها فهمیدند که روشن کردن سلول های MCH  در طی مدت یادداری حافظه را بدتر می کرد در حالی که خاموش کردنشان حافظه را بهبود می بخشید. برای مثال فعالسازی سلولهای مذکور، زمانی را که موش برای بوکشیدن اطرافِ اشیاء جدید صرف می کرد در مقایسه با اشیاء آشنا، کاهش می داد اما خاموش کردن سلولها اثر معکوس داشت.

آزمایش های پس از آن نشان دادند که نورونهای MCH  این نقش را منحصرا در طی مرحله ی REM بازی می کنند. موشها زمانی که نورونهای MCH در طی خواب REM خاموش می شدند در آزمونهای حافظه عملکرد بهتری داشتند و در نقطه ی مقابل خاموش کردن این نورونها زمانی که موشها بیدار بودند یا در سایر مراحل خواب قرار داشتند هیچ اثری بر حافظه نداشت.

بیشتر بدانید:  فراموش کردن عملی‌ فعال است

دکتر کیلداف می گوید:

این نتایج پیشنهاد می دهند که نورونهای MCH  مغز را کمک می کنند تا اطلاعات جدید و احتمالا بی اهمیت را فراموش کند. از آنجا که تصور می شود رؤیاها مقدمتاً در مرحله ی خواب REM رخ بدهند- [همان] مرحله ای که سلول های MCH فعال می شوند- فعالیت این سلول ها ممکن است از ذخیره سازی محتوای رویا در هیپوکامپ جلوگیری کند- در نتیجه رویا به سرعت فراموش شود.

در آینده، این محققان در پی کشف این هستند که آیا این مدار در اختلالات خواب و حافظه نقشی بازی می کند [یا خیر].

ترجمه: فاطمه جواهری – وبسایت نوروسافاری

لینک مقاله:

REM sleep–active MCH neurons are involved in forgetting hippocampus-dependent memories

لینک خبر:

The brain may actively forget during dream sleep

همچنین ببینید

نقص در تشخیص هیجانات مانع ادغام در جامعه پس از آسیب ترومای مغزی

5 / 5 ( 9 votes ) نوروسافاری | محققان بنیاد کسلر همبستگی بین نقایص …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *